ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ

Το δένδρο που ΄ναι μοναχό 
ο αέρας το μαλώνει 
λυγάει τον ίσιο του κορμό
τα φύλλα του ματώνει

“Πες μου γιατί σαι μοναχό 
που βρήκες τέτοιο θάρρος 
πως γίνεται να κουβαλάς 
της μοναξιάς το βάρος”

“Που είναι όλοι οι φίλοι σου
που είναι η φαμελλιά σου
μέσα σ΄αυτήν την ερημιά 
που παίζουν τα παιδιά σου”

Το δένδρο που ΄ναι μοναχό 
στον άνεμο πεισμώνει
στέλνει τη ρίζα του βαθειά
και τα κλαδιά του απλώνει

“Δεν σε φοβάμαι που φυσάς 
κι αν θες ξερίζωσέ με 
έχω καμένη την καρδιά 
κι απ΄τ΄ όνειρο κρατιέμαι” 

“Εγώ θα ζήσω μοναχός 
γιατί ΄μαι προδομένος 
ότι αγαπούσα στην ζωή 
έγινε τόπος ξένος”

Το δένδρο που ΄ναι μοναχό 
Δύο ζωές ξοδεύει 
Την μια που δεν την έζησε 
Κι αυτήν που τον παιδεύει.